دو بار سکه انداختم. یکبار گفتم هر چی پدرم بگه و همون بیاد یعنی چیزی که تو ذهن منه محقق میشه. گفت شیر و شیر اومد. بار دوم گفتم پدرم خودش بندازه و هر چی من گفتم اومد، یعنی اونی که تو ذهنمه دود میشه و دیگه محقق شدنی نیست. گفتم خط اما باز هم شیر اومد =).
پ.ن: من وارد یه بُعد جدیدی از انتظار شدم. فرسایشی تقریبا. جدیدا حتی پلکم تیک میندازه از شدت اضطراب. موقع امتحان هام جدیدا دیگه میزنم به سیم آخر و وحشتناک شونه هام درد میگیره.
کاش برگردیم به ۱۹ روز پیش. کاش همونجا برای همیشه نفس از من گرفته میشد. کاش من نوزده روز پیش میمردم. گرچه الان هم اوضاع فرقی نمیکنه. ولی الان دیگه حتی نفس ندارم گریه کنم. یه چیزی مثل مته هر لحظه داره قلب منو سوراخ میکنه. یه چیزی شبیه سنگ هم توی گلوم گیر کرده نه اجازه میده که غذا بخورم نه آزادم میکنه که گریه کنم. خدا به ما کمک کنه.
ما توی خونمون یه باغچه بزرگ گل داریم. که حتی زمستون و پاییز هم گل داره و شکوفه میده. نمیدونم این حجم از مقاومت این گل ها به این سوز و سرما چه معنی ای داره. یعنی تو فکر کن حتی وقتی داره وحشتناک برف و بارون میباره رو سرش، بازم مقاومت کرده و شکوفه میده =). امان از دست این گل ها. حقیقتا قشنگ هم هستن واقعا. بخاطر اینکه خیلی قشنگن من تقریبا هر وقت دستم برسه یه گلی از این میکنم. از اونجایی که خیلی باغچه بزرگیه، من هر وقت رفتم سمتش تقریبا یه دسته گل ازش کندم. حالا دارم فکر میکنم الان که ۳۰۲ روز از سال گذشته من تقریبا روزانه ۵۰ گل کندم از این باغچه :>. ۵۰×۳۰۲=۱۵۱۰۰ =). شما فکر کن من ۱۵۱۰۰ تا گل کندم. خلاصه که گل هاتون رو نکنید. یهو مثل من به خودتون میآید میبینید دیگه باغچه هاتون گل نداره =).
پ.ن: ساعت هاست من غرق شدم توی این وبلاگ. هر پستی رو که ازش میخونم یه حسی عجیب تنفس بهم میده. جالبه ها =)
چند وقت پیش من یه کتابی میخوندم که یه خانومی مدام بخاطر طی کردن مسیر خونه تا محل کارش و بلعکس، از یه ایستگاه قطار استفاده میکرد. توی کتاب تا جایی ذهنم یاری میکنه این خانوم هر روز دو تا شخص ثابت رو از بالکن یه خونه ای توی مسیر میدید. تقریبا همیشه هم اکت این دو نفر یه چیز بود. هر بار تو کتاب به این یکپارچگی زندگی اونا و این "دختری در قطار" اشاره شده بود. این کتاب رو من یادمه اولین بار وقتی دوازده سالم بود خوندم. الان که بهش فکر میکنم میبینم که چقدر ما از لحاظ زندگی شبیه به این خانوم هستیم. هر روز یه مسیر تکراری و هر روز سوگ و اندوه های جدید. دیدن صحنه های تکراری بدون ذره ای تغییر خوب. هر روز انتظار برای تغییر خوب. قطاری که هر بار سعی در تغییر مسیرش داشتیم و فقط با غم و غصه برگشتیم عقب. ولی اینبار یه چیزی فرق داره. این قطار یه جاییش داره میلنگه. اینبار شاید نه تنها با زور ما بلکه با تلو تلو خوردن خودش مسیرش رو تغییر بده.
من اصلا نمیتونم درس بخونم. همش اعصابم خورده، حواسم پرته، اخبار زیاده و اصلا تمرکز ندارم. قطعی اینترنت و استرس خود امتحان هم یه طرف. واقعا هر لحظه دارم با سردرد میگذرونم. شما هم اینطوری هستید یا فقط من اینجوریم؟
با درود فراوان. میبینم که نت ملی(حتی ملی هم نشده، خاموشیم خاموش.).خواستم یه لینک براتون بذارم شاید تو این وضعیت به دردتون خورد. چونکه خودم خیلی با گوگل کار داشتم و یهو دیگه حتی سرچ هم برامون بسته شد گفتم شاید به دردتون خورد.
